Var búinn að lofa bloggi um þessa og þar sem að hún hlaut 8 óskarsverðlaun og þar á meðal verðlaun sem besta mynd þá varð ég bara að skrifa færslu um hana.
Myndinni er leikstýrt af Danny Boyle með handleiðslu indverska leikstjórans Loveleen Tandan. En handritið er unnuð af Simon Beaufoy upp úr skáldsögu Vikas Swarups.
Ég las skálsöguna viltu vinna milljarð fyrir nokkrum árum síðan. Sagan segir frá indverskum dreng og öllum þeim fáránlegu atburðum sem hann lendir í á lífsleiðinni. Bókinni er skipt niður í marga kafla þar sem að hver kafli segir eina sögu. Þannig skiptist bókin í raun upp í margar smásögur en þær fjalla þó allar um líf sama mannsins. Mér fannst bókin algjörlega frábær og hélt hún mér við efnið allan tímann (Ein af fáum bókum sem hefur haldið mér svona vel að lestrinum). Ég varð því mjög spenntur þegar ég heyrði að það ætti að fara að gera kvikmynd eftir bókinni og það hefur væntanlegt haft áhrif á álit mitt á myndinni.
Myndin er jú unnin uppúr bókinni og fjallar um indverska strákinn Jamal. Ysta sagan er sú að Jamal er að taka þátt í spurningakeppninni viltu vinna Milljarð og í kringum hverja spurningu fléttast svo sagan um það af hverju hann veit svarið við henni. Þetta er auðvitað mjög sniðugt settup en beint upp úr bókinni svo ekki er hægt að hrósa kvikmyndagerðarmönnunum fyrir þetta. Jamal lenti í ótrúlegustu hremmingum í gegnum ævina. Móðir hans dó þegar hann var ungur, hann lenti í fóstri hjá manni sem lét börn vinna fyrir sig sem betlara og hann vann sem ólöglegur leiðsögumaður í Taj Mahal. Allt gerðist þetta þegar hann var aðeins ungur drengur. Einnig átti hann í ástarsambandi við gleðikonu í bókinni, en því var breytt í æskuvinkonu í myndinni. Ævi hans er því mjög átakanleg og hefur handritshöfundur og leikstjóri úr miklu að vinna.
Sagan er byggð í kringum leikinn Viltu vinna milljón
En einhvern veginn þá ná þeir ekki að fanga það sem bókin gaf manni. Auðvitað er úr miklu að vinna við gerð svona myndar og erfitt að velja hverju á að sleppa og hverju ekki. En mér fannst bara eins og allt of miklu væri sleppt. Kannski eru þetta óraunhæfar kröfur hjá mér en það verður bara að hafa það. Myndin var þó fínasta afþreying og skemmti ég mér yfir henni. Þetta er svolítil feelgood mynd og falleg mynd á allan hátt. Litagleðin er mikil í eru greinileg Bollywood áhrif þar á ferðinni. Einnig er tónlistin í myndinni oft á tíðum mjög skemmtileg enda fékk myndin óskarsverðlaun fyrir tónlistina í myndinni.
Leikararnir stóðu sig allir mjög vel þótt að enginn hafi verið neitt áberandi frábær, allir stóðu sig bara alveg eins og maður vildi. Þeir voru s.s. hvorki að skemma fyrir myndinni né að bæta neinu við hana.
En í heildina séð þá er myndin góð, ég fer ekkert af því. En að mínu mati þá hefði líka verið skandall að gera ekki góða mynd upp úr þessari frábæru bók. Myndin er s.s. góð en bókin er svo miklu miklu betri!
Einhverra hluta æxlaðist föstudagskvöldið þannig að við strákarnir horfðum á myndina Coach Carter sem sýnd var í Ríkissjónvarpinu.
Coach Carter er engin venjuleg mynd. Coach Carter er körfubolta-negra-typpamynd í hæsta gæðaflokki. Coach Carter er týbískasta körfubolta-negra-typpamynd sem ég hef séð og þá er mikið sagt (því ég hef sko séð þær margar).
Myndin fjallar um körfuboltalið Richmond menntaskólans en hann sækja íbúar fátækrahverfisins í kringum skólann. Nemendur Richmond eru því aðallega svartir, sem er lykilatriði í myndinni (eða ekki). Í upphafi myndarinnar fáum við að sjá leik hjá Richmond körfuboltaliðinu þar sem að þeir skíttapar. En Ken Carter er mættur að horfa á leikinn. Ken Carter er er gömul stjarna úr skólakörfuboltanum og verðandi þjálfari liðssins. Carter tekur við liðinu í molum. Hann byrjar þjálfarastarfið með mikilli hörku og lætur strákana hlaupa og hlaupa og gera óteljandi armbeyjur. En Carter leggur ekki bara áherslu á íþróttina heldur heimtar hann líka árangur á skólabekknum. Þetta fer fyrir brjóstið á stjörnuleikmönnunum og aðal töffarinn Timo Cruz ríkur út af fyrstu æfingunni. Í fyrsta leik kemur það hins vegar auðvitað í ljós að Carter hefur gert kraftaverk, “strákarnir okkar” hafa tekið hamskiptum og vinna þeir leikinn.
Carter að halda ræðu yfir strákunum sem mun breita lífi þeirra
Eftir þetta tekur við sigratímabil hjá liðinu. “strákarnir okkar” vinna hvern leik á fætur öðrum og kóróna runnið með að vinna jólamót á milli nokkurra liða. Þessi partur er alveg aðeins of kjánalegur, þeir hefðu nú allavega getað tapað einum leik, en ég meina. Eftir sigurðinn á jólamótinu þá bregðast “strákarnir okkar” trausti Carters algjörlega. Þeir FARA Í PARTY! En Carter kemst að þessu og mætir í partyið. Þar eru leikmennirnir sauðdrukknir og sendir hann þá strax heim og er ekki par sáttur. Eftir að heim er komið er annað ljón mætt á veg “strákanna okkar” til frægðar og frama. Carter fær upplýsingar um afleidda frammistöðu þeirra á skólabekknum. En slíkt líður Carter alls ekki. Carter tekur uppá því að læsa íþróttahúsinu með hengilás og keðju og loka fyrir allar æfingar þangað til að leikmennirnir taka sér tak í skólanum. Hann sendir strákana á bókasafnið og heldur epíska ræðu um gildi menntunar. Þessi aðgerð hans vekur upp ótrúlegar deilur innan skólans og þá meina ég ótrúlegar. Þetta vekur upp svo mikið öngþveiti að allir miðlar bæjarins eru mættir næsta dag til að taka viðtal við Carter (kannski svolítið ýkt viðbrögð, þar sem að nemendur skólans eru á aldrinum 14-17 ára). Þessum deilum líkur þannig að Carter er kosinn burt úr skólanum á þingi skólans. Þá hefði einhver haldið að Carter gæfist upp og sneri sér að ferli sínum sem country söngvari. En það er gerist svo sannarslega ekki. “Strákarnir okkar” standa með sínum manni og neita að spila leik án gamla góða þjálfa! Þegar Carter er svo mættur í skólann að taka saman föggur sínar þá sitja strákarnir í íþróttasalnum við lærdóm. Þá stendur töffarinn, Cruz, upp og flytur ótrúlegt baráttuljóð undir epískri dramatónlist!
Roossaleg ræða hjá Cruz
Eftir þetta tekur Carter við liðinu að nýju og strákarnir brillera auðvitað í skólanum. Nú er úrslitakeppnin í körfuboltanum frammundan. “Strákarnir okkar” sem nú hafa brillerað í skólanum hefja æfingar af fullu kappi aftur og metnaðurinn er í hámarki. En í fyrsta leik eru þeir dregnir á móti besta liði ríkisins, þeir sjá því að þetta verður ekki auðveld leið. Leikurinn er eins spennindi og þeir gerast. “Strákarnir okkar” lenda undir í fyrri hálfleik en í þeim seinni koma þeir blóðþyrstir til leiks og ná að jafna metin og komast 1 stigi yfir á lokasekúndunum. Maður býst auðvitað við því að okkar menn muni því vinna leikinn því þannig hefur formúla myndarinnar verið hingað til. En mótherjarnir eiga eina sókn eftir og skora úr henni. Draumur okkar allra er því hruninn. En eftir leikinn peppar Carter stemminguna upp í hópnum með enn annarri epískri stemmingarræðu. Strákarnir eru sáttir með sjálfa sig og fá klapp frá áhorfendum eftir leikinn. Þvílíkt öskubuskuævintýri.
Þvílíkt öskubuskuævintýri
Myndin er byggð á sönnum atburðum og í lok hennar fáum við að sjá örlög nokkurra leikmannanna. En 6 af þeim fengu háskólastyrk og útskrifuðust úr háskóla sem verður að teljast mikið því aðeins örfáir úr Richmond skólanum náðu því marki að fara í háskóla.
En ég á alveg eftir að tala um leikarana sem eru jú lykilatriði í þessu íþróttadrama. Því Coach Carter er leikinn af engum öðrum en ofurtöffaranum Samuel L. Jackson. Samuel hefur sýnt það síðustu árin að hann er enginn venjulegur leikari. Samuel er leikari sem tekur hvaða hlutverki sem er ef það er einhver peningur fyrir það að hafa. Sú staðreynd að hann hefur leikið í 123 myndum síðustu 38 ár sem gera 3.2 myndir á ári ætti að sýna okkur það. En í Coach Carter fær hann aldeilis að brillera, engir aðrið leikarar eru í myndinni (nema jú aðalleikarinn úr Step Up 2 og einhverjir sápuóperuleikarar) og fær hann því að njót sviðsljóssins vel og mikið. Mónólogarnir hans eru endalausir og ekki vantar uppá epískar ræður. Ooooog djöfull er hann harður. Með setningum eins og: “I’m not a teacher. I’m the new basketball coach!” og “You can do push ups or you can shut up!” (sagt með dýpri og karlmannlegri rödd en þið getið nokkurn tíman ímyndað ykkur) byggir hann upp þennan ótrúlega harða og svala karakter Carter þjálfa. Þessi one-linerar einkenna myndina mikið og ætla ég því að deila nokkrum fleiri með ykkur. Þegar Carter heldur ræðu yfir strákunums egir hann eitt sinn: “Everything I learned in basketball, I learned from women.” Og þegar Cruz mætir aftur á æfingu eftir að hafa gengið út og spyr: “What do I have to do to get to play?” Þá svarar Carter eeeiiitursvalur: “You do not wan’t to know the answer to that question!” Og besta lína myndarinnar kemur þegar ósáttir aðilar keyra framhjá heimili Carters og brjóta rúðu með þeim skilaboðum að hann eigi að opna íþróttahúsið og leifa strákunum að æfa. Carter stendur þá upp og öskrar: “You brake my window, I brake your Mama!” Epísk lína hjá epískum karakter!
Samuel fór með eftirmynnilegt hlutverk í Snakes on a Plane
Gatorade var augljóslega sponsor í myndinni því í öðruhvoru atriði sjást menn drekka Gatorade, Baða sig í Gatorade og bursta tennur með Gatorade. Einnig ganga karakterar oft í Gatorade fötum.
En myndin er ekki aðeins körfuboltadrama heldur nær handritshöfundur að flétta nánast allar tegundir af drama inn í söguþráðinn. Einn strákurinn í liðinu á kærustu sem er ólétt, í kringum myndast nokkur dúndurdramatísk atriði sem í raun skipta söguna eeengu máli. En ég meina, því meira drama því betri verður myndin. En dramatískasta atriði myndarinnar er þegar að frændi stráks í liðinu er drepinn. Sá strákur var dópsali og fengum við aldrei að kynnast honum. Þegar hann er drepinn er hins vegar rosalega mikið mál gert úr því sem maður skilur ekki alveg. En ég meina, því meira drama því betri verður myndin.
Tónlistin er lykilþáttur í myndinni. Í annarri hverri senu er súperdramatískri tónlist skellt inn eða upppeppandi stemmaratónlist. Og þegar ég segi annarri hverri senu þá er ég ekkert að ýkja, verður alveg semí kjánalegt eftir nokkuð áhorf.
Myndin Coach Carter er í heildina séð ágætis afþreying. Ef þú ert í góðum hópi þá geturðu auðveldlega skemmt þér ágætlega yfir þessu. En myndin er alls ekki góð á neinn hátt fyrir utan skemmtanagildi Samuels L. Jacksons.
Ég vil þakka “strákunum” fyrir stuðning við gerð þessa blogs. Takk strákar!
Horfðum á myndina Hold Up Down (Hôrudo appu daun) einhvern tímann um daginn.
Siggi Palli varaði okkur við því að fyrri hluti myndarinnar væri góður en sá seinni væri frekar slappur og það voru orð með sönnu.
Myndin byrjar á því að tveir ungir menn í jólasveinabúningum fremja mjög óskipulagt rán í banka. Allt fer í fokk þegar að bíllinn þeirra hverfur og við tekur ein tilviljanakenndasta og klikkaðast atburðarás sem ég hef séð í bíómynd. Ræningjarnir hitta hippa sem spilar á gítar fyrir peninga í metroinu og hann flækist inn í málið á hinn ótrúlegasta hátt. Síðan blandast fleirri og fleirri karakterar inn í myndina eftir því sem á líður. Spilltir lögregluþjónar sem elta þjófana, trúaður maður í sjálfsmorðshugleiðingum sem heldur að hippinn sé jesús og margir aðrir ótrúlegir karakterar.
Jesús að brillera
Myndin er unnin á ágætan hátt og hef ég ekkert út á að setja varðandi klippingu og framistöðu leikara. Allt var þetta bara í samræmi við væntingar en þó alls ekki í neinum háklassa.
Í seinni hluta mynarinnar þá dettur hún algjörlega í ruglið. Allir karaktearnir eru saman komnir í kirkjusöfnuði þar sem að hópur uppvakninga er á staðnum og allt fer í háaloft með “rosalegum” bardagasenum. Eitursúr endir á mynd sem byrjaði þó á mjög skemmtilegan hátt.
Horfðum á Rússnesku myndina Come and see í síðasta kvikmyndafræðitíma.
Siggi lýsti myndinni sem einni bestu stríðsmynd sem hann hafði séð en það að myndin var 2 tímar og korter sem vakti óhug margra þreyttra Menntaskólanema.
Myndin segir frá seinni heimsstyrjöldinni frá sjónarhorni Rússa, nánar tiltekið rússneskra smáþorpa sem fengu mörg hver slæma útreið frá Nasistum.
Sagan er byggð í kringum ungan strák sem heitir Florya. Hann vill ólmur fá að berjast fyrir þorpið sitt en til þess þarf hann að eiga byssu. Hann útvegar sér byssu og heldur af stað með herliðinu sem í raun er bara samansafn kotbænda sem eru vopnaðir eldgömlum rifflum og öðrum úreltum vopnum. Það sýnir manni vel hversu litla von þeir áttu gegn Nasistum sem voru búnir allri nýjustu tækni.
Þegar herliðið ætlar hins vegar að leggja til atlögu þá er honum sagt að verða eftir. Hann er mjög óánægður með það en það kemur þó í ljós að herliðið óð út í opinn dauðann og því var þetta nokkuð lán fyrir hann.
Nasistarnir drepa nánast alla hermenn rússanna og byrja svo að sprengja upp þorpin. Florya sleppur við sprengingarnar en missir heyrnina vegna sprengja sem springa í kringum hann. Til þess að túlka þetta heyrnarleysi ákvað leikstjórinn að láta allt hljóðið vera frekar bjagað í um hálftíma af myndinni. Þetta er nú kannski ágætis pæling en fyrir mitt leiti þá fannst mér þetta ekki gefa myndinni neitt. Þvert á móti þá færði þetta mér aðeins sársauka og hélt ég fyrir eyrun í nokkrar mínútur þegar ískrið var sem mest.
Í fyrri hluta myndarinnar er Florya mikið að ráfa um sveitirnar í leit að einhverjum á lífi, því Nasistarnir hafa rústað svo mörgu þorpum. Sá hluti myndarinnar einkennist af lööngum senum þar sem að hann er kannski bara eitthvað ráfandi um skóglendið á ótrúlega dramatískan hátt. Ég veit ekki hvort að ég var bara í svona ótrúlega ódramatísku stuði eða hvað en ég var allavega ekki að fýla þetta. Fannst þetta bara vera langdregið og frekar súrt.
Eftir fyrri hlutann ákváðum við að taka hlé sem var ótrúlega sterkur leikur að mínu mati. Fólk gat þá farið gat þá skellt sér út og reykt frá sér allt vit og komið svo “ferskt” inn til baka.
Seinni hluti myndarinnar er nefnilega mun betri að mínu mati. Þá verðum við vitni að árásum Nasista á smáþorp þar sem þeir sýna enga miskunn gagnvart einum né neinum. Brenna börnin og nauðga konunum. Sá partur er ótrúlega átakanlegur og greip mig sem áhorfanda algjörlega með.
Nasistarnir söfnuðu börnunum saman í eitt hús og brenndu þau þar öll!
Lokaatriði myndarinnar var geggjað! Florya stendur einn í blautu mýrlendinu. Hann hefur misst alla fjölskyldu sína og vini og nú stendur hann yfir innrammaðri mynd af nasistaforingjanum Adolf Hitler. Hann tekur upp riffil sinn og í geðshræringu sinni byrjar hann að hleypa af skotum á myndina. Inn á milli þess eru sýndar svipmyndir af Adolf Hitler úr myndinni Triumph des Willens þar sem hann heldur ræður og hvetur unga Þjóðverja áfram. Klippt er á milli þess og Florya sem hefur hatursvip á andlitinu og hættir ekki að skjóta. Undir þessu atriði er spilaður hinn magnþrungni kafli Lacrimosa úr sálumessu Mozarts. Úr verður allsvakalegt og áhrifamikið atriði.
Helvítis Hitler
Eftir á að hyggja er ég nokkuð sáttur með þessa mynd, þótt hún hafi verið langdregin og óþægileg (hljóðhlutinn) á köflum þá sýndi hún á áhrifamikinn hátt gríðarlega grimmd þýsku herflokkanna sem fóru í gegnum Rússland, brenndu þar 625 þorp og drápu alla íbúana.
Ég hef verið að vandræðast með þennan topplista í marga daga núna. Í fyrstu duttu mér harla fáar myndir í hug en eftir mikið legg höfuðs míns í bleyti þá hef ég valið nokkrar hér út, ekki endilega allar þær bestu en líka myndir sem voru áberandi. Á þennan lista vantar þó án efa einhverjar góðar myndir.
James Bond: Mikil eftirvænting var eftir Quantum of Solace eftir að Daniel Craig sló rækilega í gegn sem Bondarinn í Casino Royale. Í þessari mynd sló Bond ekkert af og var alveg jafn harður gæji og í Casino Royale en myndin var þó langt frá því að vera jafn góð og hún. Þetta er fyrsta myndin sem er beint framhald af annarri mynd og að mínu mati er það ekki alveg að virka, það eru svo margir sem átta sig ekki á því að þeir séu að fara að sjá framhald, labba svo út af myndinni og hafa ekki skilið boffs. En myndin var þó hörkuaksjón mynd.
Daniel Craig var töff en ekki jafn töff og síðast
Dark Knight: Önnur mynd sem margir hlökkuðu til að sjá var framhaldið af Batman Begins, Dark Knight. Með Christian Bale í aðalhlutverki og leikstýrð af Christopher Nolan. Einnig ítti það mikið undir áhuga og umtal myndarinnar að Heath Ledger sem leikur Jokerinn í Dark Knight hafði nýlega framið sjálfsmorð. Annað en James Bond þá hitti Svarti Riddarinn algjörlega beint í mark. Frábær leikur Christian Bale, Heath Ledger og Aaron Eckhart sem leikur Harvey Dent / Two-Face í myndinni hélt henni uppi og urði nokkrar setningar úr myndinni ódauðlegar, má þar helst nefna setningu Jókersins: “Why so serious???” sem ég held að flestir sem sáu myndina hafi leikið eftir nokkrum sinnum. Dark Knight er s.s. topp spennu- og töffaramynd sem ég hef núna eignast á DVD.
Why so serious?
Iron Man: Iron Man er kannski óvenjuleg mynd inn á þennan lista og getur ekki talist sem eitthvað undraverk kvikmyndasögunnar, en hún er bara svo fokking skemmtileg!!! Ég downloadaði þessari mynd í hálfkæringi og var að búast við frekar kjánalegri vélmennamynd en þessi kom mér á óvart. Það var eitthvað við hana sem greip mann með. Robert Downey Jr. lék mesta töffara sögunnar Tony Stark sem átti ekki bara stórt fyrirtæki og var mega ríkur heldur var hann líka geggjað klár. Tony, sem á vopnaframleiðslufyrirtæki, áttar sig á því hvað vopnin hans drepa marga saklausa aðila á ári og þá ákveður hann að breyta áherslunum hjá sér. Hann hannar einhverskonar búning sem hann klæðir sig í og byrjar að berjast gegn illum öflu. Týpísk concept en ótrúlega vel frammkvæmt og TÖFF!
Lúkkaði svo asnalega en var svooo töff
Wall-E: Ég verð nú að segja að ég hef alltaf verið með svolitla fordóma gegn teiknimyndum en ég ákvað nú samt að kíkja á þessa mynd. Myndin segir frá framtíðinni. Mennirnir hafa yfirgefið jörðina eftir að þeir hafa drepið þar allt líf og fyllt allt af rusli og drasli. Þeir búa núna í risageimstöð úti í geimi en hafa skilið vélmenni sem heita Wall-E eftir á jörðinni til þess að taka til fyrir þá svo þeir geti snúið aftur að lokum. En eitthvað hefur þetta björgunartilræði klikkað og nú er bara eitt Wall-e vélmenni eftir á jörðinni. Mennirnir senda svo vélmenni til jarðarinnar til að leita að lífrænum efnum og það og Wall-E fella huga saman. Úr þessu fléttast krúttlegt vélmennaástarævintýri og spennandi för Wall-E út í geim og til baka aftur.
Dúllukaggl
Reykjavík Rotterdam: R-R var jú myndi sem við áttum að sjá í Kvikmyndafræðinni. Ég setti hana hérna á listann því að ég og aðrir sem sáu hana voru sammála því að þetta væri fyrsta velheppnaða og raunverulega spennumyndin. Óskar Jónsson og Arnaldur skrifuðu þetta flotta handrit og svo var unnið fagmannlega að flestum atriðum. Útkoman: Þessi líka fína spennumynd sem hélt áhuga manns allan tímann. jájájájá
Juno: Hef bloggað áður um hana svo að ég ætla ekki að segja mikið. En bæði hugljúf og skemmtileg mynd.
Curious case of Benjamin Button: Veit nú ekki hversu lögleg þessi mynd er hérna inn þar sem að hún var nú ekki sýnd fyrr en á árinu 2009 en ég ákvað bara að líta á þennan lista sem bestu myndir sem ég sá á síðasta ári og þangað til daginn í dag. Þessi mynd er tilnefnd til 13 óskarsverðlaunna í ár og á hún það 100% skilið held ég bara. Ég hyggst hins vegar blogga um hana og ætla því ekki að hafa mörg orð um hana.
Pittarinn var að standa sig!
Slumdog Millionaire: Stórskemmtileg mynd, gerð eftir stórskemmtilegri bók sem allir ættu að lesa. Ég ætla þó líka að blogga um hana svo að þau orð verða ekki fleirri.
En eins og ég segi þá er ég örugglega að gleyma einhverjum toppmyndum en það verður þá bara að hafa það!
Eftir að ég ófór á Sólskinsdrenginn með kvikmyndafræðinni þá ákvað ég að að það væri mál að skella sér á gamla daginn eftir. Ég og Magnús Örn smöluðum því með okkur fríðu föruneyti og marseruðum í Smáralindina úr Garðabænum. Í rauninni vissi ég ekkert hvað ég var að fara út í og innan með mér ríkti því blanda af hvíða og óöryggi. En ég harkaði af mér og settist inn í salinn.
Brátt kom í ljós að myndin fjallaði um íslenskan einhverfan strák, Kela að nafni. Það sem meira var og gerði myndina einlægari og áhrifameiri fyrir mig var að ég kannaðist við fjölskyldu Kela.
Myndin sesgir frá Margréti, móður Kela og baráttu hennar fyrir einhverfan son sinn. Margrét gafst ekki upp ráðalaus þegar drengurinn hennar var greindur með hæsta stig einhverfu og henni sagt að hann myndi líklegast aldrei geta haft samskipti við fólk. Hún fór að rannsaka málin og þegar hún hafði aflað sér nokkurra jákvæðra upplýsinga fékk hún kvikmyndagerðarmanninn Friðrik Þór Friðriksson til liðs við sig. Hún hafði fyrst í hyggju að gera almenna fræðslumynd um einhverfu og ætlaði ekki að vera viðriðin hana beint. En þessi hugmynd þótti Friðriki ekki nógu áhugaverð. Hann vildi gera mynd um Kela og Margréti þar sem að þau væru miðpunkturinn.
Keli kepps hress
Myndin fylgir Margréti svo á milli landa þar sem að hún talar við fræga lækna, fólk sem hefur tileinkað lífi sínu einhverfum börnum sínum og einhverfu fólki sem náð hefur ótrúlegum árangri. Hún finnur að lokum indverska konu sem hefur náð ótrúlegum árangri með einhverfan son sinn sem eitt sinn var mállaus en er nú farinn að tala við hana. Þetta gefur Margréti mikla von og í lok myndarinnar fer hún með Kela til indversku konunnar sem hefst handa við að vinna með honum. Hún nær sambandi við hann sem gleður fjölskylduna jafnt sem áhorfandann.
Indverska konan og sonur hennar
Heimsókn Friðriks Þórs var ágætis skemmtun. Hann gaf okkur betri hugmynd um það hvernig var að vinna svona heimildamynd en talaði þó mun meira um einhverfu en um kvikmyndagerð. Hann sagði frá því að draumur hans með Sólskinsdreng voru að gera hana að mun stærri mynd. Hann vildi fara til Afríku og tala við töfralækna þar því hann taldi að þeir vissu miklu meira um einhverfu en þeir læknar sem “kölluðu sig” menntaða í þessu á Vesturlöndunum, eins og hann orðaði það. En það var aðeins fjarlægur draumur. Einnig upplýsti hann að þau hefðu tekið upp u.þ.b. 400 tíma af efni fyrir myndina sem verður að teljast gríðarlegt magn. Það hafi því verið erfitt að klippa myndina og mörg atriði sem hann taldi nánast nauðsynleg þurftu að víkja.
Að mínu mati er Sólskinsdrengur frábær mynd. Hún kenndi mér margt um einhverfu sem ég hafði alls ekki áttað mig á. Ég hafði búið mér til ímynd einhverfs fólks í huganum en myndin gjörbreytti þeirri ímynd. Þess vegna er þessi mynd frábært framlag til upplýsingar samfélagssins. Hún kennir manni að gefast ekki upp þótt á móti blási og allar líkur séu á móti manni.
Ég geri það stundum að ég fer inn á rottentomatoes.com og renni í gegnum myndir sem nýlega eru komnar út. Vel síðan nokkrar myndir sem fá góða dóma og niðurhala þeim (að sjálfsögðu af síðum þar sem að ég get greitt fyrir þær). Die Fälscher var ein af þeim. Ég hef ætlað að blogga um hana í langan tíma en það hefur alltaf dottið upp fyrir.
Myndin er þýsk og kom út árið 2007. Það árið hlaut hún óskarsverðlaunin sem besta erlenda myndin. Handitið að myndinni er unnið upp úr bókinni The Devil’s Workshop eftir Adolf Burger og vann Stefan Ruzowitzky það. Sagan er byggð á raunverulegum atburðum og að mínu mati gerir það myndir ávallt áhrifameiri.
Sagan segir frá seinni heimsyrjöldinni, helförinni og misþyrmingu gyðinga. En á nokkuð annan hátt en myndir á borð við Schindlers list. Hér fáum við að sjá hvernig Þjóðverjarnir nýttu sér mannaflið sem þeir hertóku á fleiri vegu en að láta það vinna skítavinnu. Myndin segir frá einum hluta útrýmingarbúða þar sem að alræmdir falsarar og prentarar voru látnir vinna fyrir Nasistana að því að falsa peninga og önnur gögn.
Myndin segir frá manni að nafni Salomon Sorowitsch sem var talinn einn besti falsari síns tíma. Hún hefst á því að áhorfandanum er sýndur Salomon áður en ósköpin ganga yfir. Hann lifir þá góðu lífi með nóg af (fölsuðum) peningum á milli handanna. En síðan er hann handtekinn fyrir fölsunina og uppruna sinn og færður í útrýmingabúðir. Eftir nokkra veru þar uppgötva yfirmennirnar þar þó hæfileika hans og hann fer að fá ýmis verkefni við málarlist en að lokum er hann fluttur á sérstakt svæði þar sem öll fölsunarstarfsemi Nasistanna fer fram og honum er gefið að hafa yfirumsjón með fölsun á gjaldmiðlum andstæðinganna, pundinu og dollaranaum. Þetta gerðu Nasistarnir bæði til þess að fjármagna heraðgerðir sínar og til þess að leggja hagkerfi andstæðinga sinna í rúst. Myndin segir svo frá því á átakanlegan hátt hvernig Salomon og samstarfsfélagar hans takast á við þetta erfiða verkefni. Því þeir standa í rauninni frami fyrir vali á milli þess að kosta herfarir Nasistanna eða koma í veg fyrir velgengni þeirra með því að falsa ekki gjaldmiðlana.
Salomon Sorowitsch er aðalpersóna myndarinnar og er hann leikinn af Karl Markovics sem fer með hlutverkið af stakri prýði. Sorowitsch er eins og áður segir einn fremsti smyglari síns tíma. Hann hugsar ekki mikið út í það hvað hann er að gera heldur vinnur hann bara vinnuna sína til þess að halda lífi. Það þarf aðra til þess að benda honum á hversu mikil áhrif hann getur haft á framgang stríðsins með því að stoppa fölsunina og áttar hann sig undir lokinn.
Salomon Sorowitsh að störfum, það fór nú í gegnum huga manns nokkrum sinnum í myndinni að ekki væri slæmt að hafa sömu hæfileika og hann í fölsun :)
Ekki er um neinar aðal-aukapersónur að ræða í myndinni en sá karakter sem ég tel að mikilvægast sé að nefna er maður að nafni Adolf Burger, leikinn af August Dieh sem er með Salomon í fölsunarbúðunum. Fyrst um sinn kemur hann manni fyrir sjónir sem frekar leiðinlegur gæji, hann vill koma í veg fyrir að fölsunin gangi upp á meðan allir hinir hugsa bara um að halda lífi. En eftir því sem líður á myndina fer maður að skilja að hann er sá eini af föngunum sem áttar sig á því hversu hrikalegan hlut þeir eru að gera. Hann kemur í lokinn út sem aðalhetja myndarinnar eftir að hafa hindrað framleiðslu á dollaranum í langan tíma og þannig hindrað Nasistana á marga vegu.
Hetja sögunnar: Adolf Burger
Myndin er ein af fáum þýskum myndum sem segja frá Helförinni og þeim ömurlegu hlutum sem fóru fram á þessum tímum. En Þjóðverjar virðast þó vera farnir að horfast meira í augu við þessa skuggalegu fortíð sína. Hún sýnir okkur nýja hlið á starfsemi Nasistanna og verð ég að viðurkenna að margir hlutanna sem Nasistarnir framkvæmdu vekja mikla athygli mína. Tilraunir sem þeir framkvæmdu á fólki voru mjög oft ógeðfelldar en skiluðu sér þó á ýmsan hátt til læknisfræðinnar. Þótt læknunum sem fengu það verkefni að gera Gyðingakonur ófrjóar og voru að bora í þær og ríða þeim til skiptis til að athuga niðurstöðurnar hafi ekki tekist ætlunarverk sitt komust Nasistarnir að ýmsu um heilastarfsemi og annað sem ómetanlegt var fyrir læknisfræðina. Á sama hátt finnst mér sú hugmynd að prenta seðla til þess að rústa hagkerfi andstæðinga sinna í stríði alveg eitursnjöll og sýna hversu rosalegan metnað Nasistarnir höfðu í þessu stríði.
Greinilegt er að Þjóðverjar kunna að búa til bíómyndir því að öllum tæknilegum atriðum er vel staðið. Allt frá handriti til leikara. Upphafs- og lokaatriði myndarinnar ramma hana skemmtilega inn en þar situr Salomon á ströndinni eftir allt og hugsar til baka.
En þó myndin sýni okkur þessa nýju hlið þá er hún ekki frábær og á langt í land með að komast á sama stall og Der Undergang og Schindlers lis. Hún er einfaldlega ekki að sýna áhorfandanum mikið nýtt og ferskt heldur bara sömu söguna af þessum slæmu atburðum í aðeins öðrum búningi.
Sagan er byggð í kringum leikinn Viltu vinna milljón
Lokaniðurstaða: Bók > Bíómynd
