Horfðum á Rússnesku myndina Come and see í síðasta kvikmyndafræðitíma.
Siggi lýsti myndinni sem einni bestu stríðsmynd sem hann hafði séð en það að myndin var 2 tímar og korter sem vakti óhug margra þreyttra Menntaskólanema.
Myndin segir frá seinni heimsstyrjöldinni frá sjónarhorni Rússa, nánar tiltekið rússneskra smáþorpa sem fengu mörg hver slæma útreið frá Nasistum.
Sagan er byggð í kringum ungan strák sem heitir Florya. Hann vill ólmur fá að berjast fyrir þorpið sitt en til þess þarf hann að eiga byssu. Hann útvegar sér byssu og heldur af stað með herliðinu sem í raun er bara samansafn kotbænda sem eru vopnaðir eldgömlum rifflum og öðrum úreltum vopnum. Það sýnir manni vel hversu litla von þeir áttu gegn Nasistum sem voru búnir allri nýjustu tækni.
Þegar herliðið ætlar hins vegar að leggja til atlögu þá er honum sagt að verða eftir. Hann er mjög óánægður með það en það kemur þó í ljós að herliðið óð út í opinn dauðann og því var þetta nokkuð lán fyrir hann.
Nasistarnir drepa nánast alla hermenn rússanna og byrja svo að sprengja upp þorpin. Florya sleppur við sprengingarnar en missir heyrnina vegna sprengja sem springa í kringum hann. Til þess að túlka þetta heyrnarleysi ákvað leikstjórinn að láta allt hljóðið vera frekar bjagað í um hálftíma af myndinni. Þetta er nú kannski ágætis pæling en fyrir mitt leiti þá fannst mér þetta ekki gefa myndinni neitt. Þvert á móti þá færði þetta mér aðeins sársauka og hélt ég fyrir eyrun í nokkrar mínútur þegar ískrið var sem mest.
Í fyrri hluta myndarinnar er Florya mikið að ráfa um sveitirnar í leit að einhverjum á lífi, því Nasistarnir hafa rústað svo mörgu þorpum. Sá hluti myndarinnar einkennist af lööngum senum þar sem að hann er kannski bara eitthvað ráfandi um skóglendið á ótrúlega dramatískan hátt. Ég veit ekki hvort að ég var bara í svona ótrúlega ódramatísku stuði eða hvað en ég var allavega ekki að fýla þetta. Fannst þetta bara vera langdregið og frekar súrt.
Eftir fyrri hlutann ákváðum við að taka hlé sem var ótrúlega sterkur leikur að mínu mati. Fólk gat þá farið gat þá skellt sér út og reykt frá sér allt vit og komið svo “ferskt” inn til baka.
Seinni hluti myndarinnar er nefnilega mun betri að mínu mati. Þá verðum við vitni að árásum Nasista á smáþorp þar sem þeir sýna enga miskunn gagnvart einum né neinum. Brenna börnin og nauðga konunum. Sá partur er ótrúlega átakanlegur og greip mig sem áhorfanda algjörlega með.
Nasistarnir söfnuðu börnunum saman í eitt hús og brenndu þau þar öll!
Lokaatriði myndarinnar var geggjað! Florya stendur einn í blautu mýrlendinu. Hann hefur misst alla fjölskyldu sína og vini og nú stendur hann yfir innrammaðri mynd af nasistaforingjanum Adolf Hitler. Hann tekur upp riffil sinn og í geðshræringu sinni byrjar hann að hleypa af skotum á myndina. Inn á milli þess eru sýndar svipmyndir af Adolf Hitler úr myndinni Triumph des Willens þar sem hann heldur ræður og hvetur unga Þjóðverja áfram. Klippt er á milli þess og Florya sem hefur hatursvip á andlitinu og hættir ekki að skjóta. Undir þessu atriði er spilaður hinn magnþrungni kafli Lacrimosa úr sálumessu Mozarts. Úr verður allsvakalegt og áhrifamikið atriði.
Helvítis Hitler
Eftir á að hyggja er ég nokkuð sáttur með þessa mynd, þótt hún hafi verið langdregin og óþægileg (hljóðhlutinn) á köflum þá sýndi hún á áhrifamikinn hátt gríðarlega grimmd þýsku herflokkanna sem fóru í gegnum Rússland, brenndu þar 625 þorp og drápu alla íbúana.
Ég hef verið að vandræðast með þennan topplista í marga daga núna. Í fyrstu duttu mér harla fáar myndir í hug en eftir mikið legg höfuðs míns í bleyti þá hef ég valið nokkrar hér út, ekki endilega allar þær bestu en líka myndir sem voru áberandi. Á þennan lista vantar þó án efa einhverjar góðar myndir.
James Bond: Mikil eftirvænting var eftir Quantum of Solace eftir að Daniel Craig sló rækilega í gegn sem Bondarinn í Casino Royale. Í þessari mynd sló Bond ekkert af og var alveg jafn harður gæji og í Casino Royale en myndin var þó langt frá því að vera jafn góð og hún. Þetta er fyrsta myndin sem er beint framhald af annarri mynd og að mínu mati er það ekki alveg að virka, það eru svo margir sem átta sig ekki á því að þeir séu að fara að sjá framhald, labba svo út af myndinni og hafa ekki skilið boffs. En myndin var þó hörkuaksjón mynd.
Daniel Craig var töff en ekki jafn töff og síðast
Dark Knight: Önnur mynd sem margir hlökkuðu til að sjá var framhaldið af Batman Begins, Dark Knight. Með Christian Bale í aðalhlutverki og leikstýrð af Christopher Nolan. Einnig ítti það mikið undir áhuga og umtal myndarinnar að Heath Ledger sem leikur Jokerinn í Dark Knight hafði nýlega framið sjálfsmorð. Annað en James Bond þá hitti Svarti Riddarinn algjörlega beint í mark. Frábær leikur Christian Bale, Heath Ledger og Aaron Eckhart sem leikur Harvey Dent / Two-Face í myndinni hélt henni uppi og urði nokkrar setningar úr myndinni ódauðlegar, má þar helst nefna setningu Jókersins: “Why so serious???” sem ég held að flestir sem sáu myndina hafi leikið eftir nokkrum sinnum. Dark Knight er s.s. topp spennu- og töffaramynd sem ég hef núna eignast á DVD.
Why so serious?
Iron Man: Iron Man er kannski óvenjuleg mynd inn á þennan lista og getur ekki talist sem eitthvað undraverk kvikmyndasögunnar, en hún er bara svo fokking skemmtileg!!! Ég downloadaði þessari mynd í hálfkæringi og var að búast við frekar kjánalegri vélmennamynd en þessi kom mér á óvart. Það var eitthvað við hana sem greip mann með. Robert Downey Jr. lék mesta töffara sögunnar Tony Stark sem átti ekki bara stórt fyrirtæki og var mega ríkur heldur var hann líka geggjað klár. Tony, sem á vopnaframleiðslufyrirtæki, áttar sig á því hvað vopnin hans drepa marga saklausa aðila á ári og þá ákveður hann að breyta áherslunum hjá sér. Hann hannar einhverskonar búning sem hann klæðir sig í og byrjar að berjast gegn illum öflu. Týpísk concept en ótrúlega vel frammkvæmt og TÖFF!
Lúkkaði svo asnalega en var svooo töff
Wall-E: Ég verð nú að segja að ég hef alltaf verið með svolitla fordóma gegn teiknimyndum en ég ákvað nú samt að kíkja á þessa mynd. Myndin segir frá framtíðinni. Mennirnir hafa yfirgefið jörðina eftir að þeir hafa drepið þar allt líf og fyllt allt af rusli og drasli. Þeir búa núna í risageimstöð úti í geimi en hafa skilið vélmenni sem heita Wall-E eftir á jörðinni til þess að taka til fyrir þá svo þeir geti snúið aftur að lokum. En eitthvað hefur þetta björgunartilræði klikkað og nú er bara eitt Wall-e vélmenni eftir á jörðinni. Mennirnir senda svo vélmenni til jarðarinnar til að leita að lífrænum efnum og það og Wall-E fella huga saman. Úr þessu fléttast krúttlegt vélmennaástarævintýri og spennandi för Wall-E út í geim og til baka aftur.
Dúllukaggl
Reykjavík Rotterdam: R-R var jú myndi sem við áttum að sjá í Kvikmyndafræðinni. Ég setti hana hérna á listann því að ég og aðrir sem sáu hana voru sammála því að þetta væri fyrsta velheppnaða og raunverulega spennumyndin. Óskar Jónsson og Arnaldur skrifuðu þetta flotta handrit og svo var unnið fagmannlega að flestum atriðum. Útkoman: Þessi líka fína spennumynd sem hélt áhuga manns allan tímann. jájájájá
Juno: Hef bloggað áður um hana svo að ég ætla ekki að segja mikið. En bæði hugljúf og skemmtileg mynd.
Curious case of Benjamin Button: Veit nú ekki hversu lögleg þessi mynd er hérna inn þar sem að hún var nú ekki sýnd fyrr en á árinu 2009 en ég ákvað bara að líta á þennan lista sem bestu myndir sem ég sá á síðasta ári og þangað til daginn í dag. Þessi mynd er tilnefnd til 13 óskarsverðlaunna í ár og á hún það 100% skilið held ég bara. Ég hyggst hins vegar blogga um hana og ætla því ekki að hafa mörg orð um hana.
Pittarinn var að standa sig!
Slumdog Millionaire: Stórskemmtileg mynd, gerð eftir stórskemmtilegri bók sem allir ættu að lesa. Ég ætla þó líka að blogga um hana svo að þau orð verða ekki fleirri.
En eins og ég segi þá er ég örugglega að gleyma einhverjum toppmyndum en það verður þá bara að hafa það!
Eftir að ég ófór á Sólskinsdrenginn með kvikmyndafræðinni þá ákvað ég að að það væri mál að skella sér á gamla daginn eftir. Ég og Magnús Örn smöluðum því með okkur fríðu föruneyti og marseruðum í Smáralindina úr Garðabænum. Í rauninni vissi ég ekkert hvað ég var að fara út í og innan með mér ríkti því blanda af hvíða og óöryggi. En ég harkaði af mér og settist inn í salinn.
Brátt kom í ljós að myndin fjallaði um íslenskan einhverfan strák, Kela að nafni. Það sem meira var og gerði myndina einlægari og áhrifameiri fyrir mig var að ég kannaðist við fjölskyldu Kela.
Myndin sesgir frá Margréti, móður Kela og baráttu hennar fyrir einhverfan son sinn. Margrét gafst ekki upp ráðalaus þegar drengurinn hennar var greindur með hæsta stig einhverfu og henni sagt að hann myndi líklegast aldrei geta haft samskipti við fólk. Hún fór að rannsaka málin og þegar hún hafði aflað sér nokkurra jákvæðra upplýsinga fékk hún kvikmyndagerðarmanninn Friðrik Þór Friðriksson til liðs við sig. Hún hafði fyrst í hyggju að gera almenna fræðslumynd um einhverfu og ætlaði ekki að vera viðriðin hana beint. En þessi hugmynd þótti Friðriki ekki nógu áhugaverð. Hann vildi gera mynd um Kela og Margréti þar sem að þau væru miðpunkturinn.
Keli kepps hress
Myndin fylgir Margréti svo á milli landa þar sem að hún talar við fræga lækna, fólk sem hefur tileinkað lífi sínu einhverfum börnum sínum og einhverfu fólki sem náð hefur ótrúlegum árangri. Hún finnur að lokum indverska konu sem hefur náð ótrúlegum árangri með einhverfan son sinn sem eitt sinn var mállaus en er nú farinn að tala við hana. Þetta gefur Margréti mikla von og í lok myndarinnar fer hún með Kela til indversku konunnar sem hefst handa við að vinna með honum. Hún nær sambandi við hann sem gleður fjölskylduna jafnt sem áhorfandann.
Indverska konan og sonur hennar
Heimsókn Friðriks Þórs var ágætis skemmtun. Hann gaf okkur betri hugmynd um það hvernig var að vinna svona heimildamynd en talaði þó mun meira um einhverfu en um kvikmyndagerð. Hann sagði frá því að draumur hans með Sólskinsdreng voru að gera hana að mun stærri mynd. Hann vildi fara til Afríku og tala við töfralækna þar því hann taldi að þeir vissu miklu meira um einhverfu en þeir læknar sem “kölluðu sig” menntaða í þessu á Vesturlöndunum, eins og hann orðaði það. En það var aðeins fjarlægur draumur. Einnig upplýsti hann að þau hefðu tekið upp u.þ.b. 400 tíma af efni fyrir myndina sem verður að teljast gríðarlegt magn. Það hafi því verið erfitt að klippa myndina og mörg atriði sem hann taldi nánast nauðsynleg þurftu að víkja.
Að mínu mati er Sólskinsdrengur frábær mynd. Hún kenndi mér margt um einhverfu sem ég hafði alls ekki áttað mig á. Ég hafði búið mér til ímynd einhverfs fólks í huganum en myndin gjörbreytti þeirri ímynd. Þess vegna er þessi mynd frábært framlag til upplýsingar samfélagssins. Hún kennir manni að gefast ekki upp þótt á móti blási og allar líkur séu á móti manni.
Ég geri það stundum að ég fer inn á rottentomatoes.com og renni í gegnum myndir sem nýlega eru komnar út. Vel síðan nokkrar myndir sem fá góða dóma og niðurhala þeim (að sjálfsögðu af síðum þar sem að ég get greitt fyrir þær). Die Fälscher var ein af þeim. Ég hef ætlað að blogga um hana í langan tíma en það hefur alltaf dottið upp fyrir.
Myndin er þýsk og kom út árið 2007. Það árið hlaut hún óskarsverðlaunin sem besta erlenda myndin. Handitið að myndinni er unnið upp úr bókinni The Devil’s Workshop eftir Adolf Burger og vann Stefan Ruzowitzky það. Sagan er byggð á raunverulegum atburðum og að mínu mati gerir það myndir ávallt áhrifameiri.
Sagan segir frá seinni heimsyrjöldinni, helförinni og misþyrmingu gyðinga. En á nokkuð annan hátt en myndir á borð við Schindlers list. Hér fáum við að sjá hvernig Þjóðverjarnir nýttu sér mannaflið sem þeir hertóku á fleiri vegu en að láta það vinna skítavinnu. Myndin segir frá einum hluta útrýmingarbúða þar sem að alræmdir falsarar og prentarar voru látnir vinna fyrir Nasistana að því að falsa peninga og önnur gögn.
Myndin segir frá manni að nafni Salomon Sorowitsch sem var talinn einn besti falsari síns tíma. Hún hefst á því að áhorfandanum er sýndur Salomon áður en ósköpin ganga yfir. Hann lifir þá góðu lífi með nóg af (fölsuðum) peningum á milli handanna. En síðan er hann handtekinn fyrir fölsunina og uppruna sinn og færður í útrýmingabúðir. Eftir nokkra veru þar uppgötva yfirmennirnar þar þó hæfileika hans og hann fer að fá ýmis verkefni við málarlist en að lokum er hann fluttur á sérstakt svæði þar sem öll fölsunarstarfsemi Nasistanna fer fram og honum er gefið að hafa yfirumsjón með fölsun á gjaldmiðlum andstæðinganna, pundinu og dollaranaum. Þetta gerðu Nasistarnir bæði til þess að fjármagna heraðgerðir sínar og til þess að leggja hagkerfi andstæðinga sinna í rúst. Myndin segir svo frá því á átakanlegan hátt hvernig Salomon og samstarfsfélagar hans takast á við þetta erfiða verkefni. Því þeir standa í rauninni frami fyrir vali á milli þess að kosta herfarir Nasistanna eða koma í veg fyrir velgengni þeirra með því að falsa ekki gjaldmiðlana.
Salomon Sorowitsch er aðalpersóna myndarinnar og er hann leikinn af Karl Markovics sem fer með hlutverkið af stakri prýði. Sorowitsch er eins og áður segir einn fremsti smyglari síns tíma. Hann hugsar ekki mikið út í það hvað hann er að gera heldur vinnur hann bara vinnuna sína til þess að halda lífi. Það þarf aðra til þess að benda honum á hversu mikil áhrif hann getur haft á framgang stríðsins með því að stoppa fölsunina og áttar hann sig undir lokinn.
Salomon Sorowitsh að störfum, það fór nú í gegnum huga manns nokkrum sinnum í myndinni að ekki væri slæmt að hafa sömu hæfileika og hann í fölsun :)
Ekki er um neinar aðal-aukapersónur að ræða í myndinni en sá karakter sem ég tel að mikilvægast sé að nefna er maður að nafni Adolf Burger, leikinn af August Dieh sem er með Salomon í fölsunarbúðunum. Fyrst um sinn kemur hann manni fyrir sjónir sem frekar leiðinlegur gæji, hann vill koma í veg fyrir að fölsunin gangi upp á meðan allir hinir hugsa bara um að halda lífi. En eftir því sem líður á myndina fer maður að skilja að hann er sá eini af föngunum sem áttar sig á því hversu hrikalegan hlut þeir eru að gera. Hann kemur í lokinn út sem aðalhetja myndarinnar eftir að hafa hindrað framleiðslu á dollaranum í langan tíma og þannig hindrað Nasistana á marga vegu.
Hetja sögunnar: Adolf Burger
Myndin er ein af fáum þýskum myndum sem segja frá Helförinni og þeim ömurlegu hlutum sem fóru fram á þessum tímum. En Þjóðverjar virðast þó vera farnir að horfast meira í augu við þessa skuggalegu fortíð sína. Hún sýnir okkur nýja hlið á starfsemi Nasistanna og verð ég að viðurkenna að margir hlutanna sem Nasistarnir framkvæmdu vekja mikla athygli mína. Tilraunir sem þeir framkvæmdu á fólki voru mjög oft ógeðfelldar en skiluðu sér þó á ýmsan hátt til læknisfræðinnar. Þótt læknunum sem fengu það verkefni að gera Gyðingakonur ófrjóar og voru að bora í þær og ríða þeim til skiptis til að athuga niðurstöðurnar hafi ekki tekist ætlunarverk sitt komust Nasistarnir að ýmsu um heilastarfsemi og annað sem ómetanlegt var fyrir læknisfræðina. Á sama hátt finnst mér sú hugmynd að prenta seðla til þess að rústa hagkerfi andstæðinga sinna í stríði alveg eitursnjöll og sýna hversu rosalegan metnað Nasistarnir höfðu í þessu stríði.
Greinilegt er að Þjóðverjar kunna að búa til bíómyndir því að öllum tæknilegum atriðum er vel staðið. Allt frá handriti til leikara. Upphafs- og lokaatriði myndarinnar ramma hana skemmtilega inn en þar situr Salomon á ströndinni eftir allt og hugsar til baka.
En þó myndin sýni okkur þessa nýju hlið þá er hún ekki frábær og á langt í land með að komast á sama stall og Der Undergang og Schindlers lis. Hún er einfaldlega ekki að sýna áhorfandanum mikið nýtt og ferskt heldur bara sömu söguna af þessum slæmu atburðum í aðeins öðrum búningi.
Ég hef ákveðið að koma út úr skápnum. Ekki með óhefðbundna kynhneigð heldur með tryllta ástríðu mína á dans og söngvamyndum. Ekki dæma mig krakkar, þetta er bara eitthvað sem ég hef alltaf unnið. Kannski spilar stelpulegt uppeldi frá móður minni þar inn í en hana dreymdi alltaf um að eignast stelpu og gaf mér því dúkkur í staðinn fyrir Action Man og lét mig horfa á myndir eins og Sound of Music í stað Rambo seríunnara. Ég átti aldrei tölvuleiki sem barn heldur lék ég mér bara í Barbie.
Mamma að gefa mér jarðaber sem var ein af aðferðum hennar við að "stelpuvæða" mig, ég hef hins vegar verið klipptur út úr myndinni, ég sit hinum meginn við borðið
En nóg af því. Ég sem stór aðdáandi söngvamynda hoppaði hæð mína af gleði og tilhlökkun þegar ég sá myndina High School Musical 3 auglýsta í bíóhúsum um daginn. (Hoppaði kannski ekki alveg hæð mína en allavega svona hálfa og sagði þar að auki:”Tilhlökkin mín til þess að horfa á þessa söngvamynd er allrosasvakaleg”, það var sko ekkert minna en það). Það vakti þó undrun hjá mér að ég hafði aldrei heyrt um mynd eitt og tvö og ákvað ég því að skella mér út á videoleigu og leigja mér High School Musical, númer eitt. Ég sannfærði kærustuna um að þetta væri ðö sjitt og spólunni var skellt í tækið, eftir það var ekki við snúið. Við hrifumst með inn í heim drauma. Heim þar sem að fólk tjáir sig á þann hátt sem að mér er eðlislægastur (þ.e. sönginn) og beitir líkamanum sem verkfæri tjáningar í formi hugljúfra dansspora. Mér fannst eins og ég væri endurfæddur og ég man ég hugsaði: “Þarna á ég heima”.
"Þarna á ég heima"
Þar sem þetta er fyrsta myndin í þríleiknum þá hefst hún á svolítilli kynningu persóna. Aðalpersónurnar Troy Bolton og Gabriella Montez eru bæði stödd á skíðahóteli í Alaska á áramótunum. Troy er kynntur sem körfuboltastrákur en hún sem bókaormur. Í miðju áramótafjörinu er karíókígræjan tekin upp og fólk tekur lagið hægri vinstri. Þegar líða tekur á kvöldið eru þau, sem þekkjast ekkert, fengin til að singja saman. Þau bera sig bæði frekar illa en enda þó með því að singja. Öllum að óvörum þá hafa þau bæði englaraddir. Raddir sem fá mann til þess að hugsa, hugsa um alla þá ást sem umlykur mann mann í heiminum. Þau singja lag með texta sem er eitthvað á þessa leið: “ This is the beginning of something new” sem er auðvitað mjög táknrænn og á fullkomlega við þessa hugljúfu senu. Þau enda kvöldið svo á því að kyssast og kveðjast. Þegar Troy kemur aftur í skólann eftir jólafríið bíður hans óvænt ánægja. Gabriella er búin að skipta um skóla og er núna með honum í skóla. Þrátt fyrir miklar körfuboltaæfingar hans og pressu frá föður hans um að standa sig í því og námsæði hennar þá skrá þau sig í prufur fyrir söngleik skólans. Þar tekur við hörð barátta við “illa” parið í myndinni. Systkinin Sharpay Evans og Ryan Evans sem hafa farið með aðalhlutverk söngleiksins frá því að honum var komið á fótinn. Systkinin reyna að gera allt sem í þeirra valdi stendur til þess að koma í veg fyrir að Troy og Gabriella taki þátt í prufunum (enda eru þau miklu betri). En allt kemur fyrir ekki og myndin endar á yndisgengnu atriði þar sem Troy og Gabriella fara á kostum í áheyrnaprufum sem allur skólinn fylgist með. Allir er sannfærðir um yfirburði þeirra, meira að segja faðir Troys, körfuboltagúrúinn. Söguþráðurinn er s.s. mjög klassískur og sumir myndu jafnvel kalla hann klisjukenndan. En því er ég algjörlega ósammála. Það er nefnilega stór munur á klassík og klisju og að mínu mati klikkar þessi formúla bara aldrei og gæti ég horft á myndir byggðar upp á þennan hátt endalaust. Því er þetta algjör klassík.
Öllum að óvörum þá hafa þau bæði englaraddir
Aðalpersóna myndarinnar er Troy Bolton. En hann er leikinn af goðinu Zac Efron. Þessi 21 árs strákur hefur sungið og dansað sig inn í hug og hjörtu allra Bandaríkjamanna og er í þann veginn að gera innrás á Íslandsmarkað þar sem að ég er handviss um að hann mun eignast bunkana af aðdáendum á öllum aldri (ég er allavega búinn að skrá mig í 4 aðdáendaklúbba hans). En hæpið í kringum hann er heldur ekki af ástæðulausu. Þessi drengur hefur hæfileika, mikla hæfileika. Þegar ég heyrði rödd hans í fyrsta skipti trúði ég ekki mínum eigin eyrum. Það var sem engill hefði gripið um axlir mínar og fært mig á hvítt ský þar sem að hann syngi fyrir mig á þann allra fallegasta hátt sem hugsast getur. En hæfileikar hans einskorðast ekki bara við sönginn, þó að flestir yrðu nú sáttir við þá hæfileika. Nei, Zac kann sko að dansa eins og atvinnudansari, spila körfubolta eins og NBA-stjarna og þar að auki þá er hann einn fallegasti ungi drengur sem guð hefur skapað og tel ég það mikinn heiður að fá að lifa á hans tíma og líta hann augum. Zac Efron er því fullkominn í hlutverk Troy Bolton. Troy er stjarna í skólanum sínum. Hann er fyrirliði og liðsstjórnandi körfuboltaliðsins og enginn hefur tærnar þar sem hann hefur sporana (as. in sporar á kúrekastígvélum sem komu aftur úr stígvélunum(til að leggja áherslu á hversu miklu framar hann stendur en hinir)) á körfuboltavellinum. Af þessum sökum og vegna ótrúlegs kynþokka hans eru allar stelpur skólans ástfangnar af honum. Troy er s.s þessi íþróttatýpa. Hann veit þess vegna ekki alveg hvernig hann á að hegða sér þegar hann fer að finna fyrir miklum áhuga á söng. En hann kemur þó út úr skápnum með áhuga sinn og á endanum sættast vinir hans á það. Að mínu mati stendur Zac Efron því frábærlega í að túlka þetta kröfumikla hlutverk Troys Bolt og mun hann án efa verða fastur í þessu hlutverki allt líf og aldrei fá hlutverk í öðrum myndum. En það er algjörlega fórnarinnar virði, svo góðar eru þessar myndir.
Sjiiiiittt hvað hann er FALLEGUR
Hin aðalpersóna myndarinnar er Gabriella Montez, leikin af Vanessu Hudgens. Hún fellur auðvitað aðeins í skuggan af Zac Efron en samt sem áður þá er hún líka frábær. Gabriella var þekkt í gamla skólanum sínum sem feimna nördastelpan en ákveður að byrja nýtt líf þegar hún skiptir um skóla. Söng-Líf. Hinn fallegi persónuleiki hennar brýst út og hún fær að blómstra á sviðinu. Hún verður svo ástfangin af Troy og hann ástfanginn á móti, eitthvað sem allar stelpurnar í skólanum öfunda hana af. Vanessa túlka Gabriellu frábærlega. Hún nær algjörlega að sýna okkur persónuþróunina sem Gabriella tekur úr því að vera bara nördagellan og út í það að verða sætasta og hæfileikaríkasta stelpan í skólanum. Gabriella stendur sig því með eindæmumum yndislega.
Oh! Nördadúllustelpan þín:):)
Vert er að fjalla um andstæðinga Troy og Gabriellu, systkininin Sharpay Evans og Ryan Evans. Þau eru söngleikjafrík skólans og klæða sig æðislega. Sharpay stjórnar í þessu systkinasambandi og er hún í rauninni hálfgerð tík við alla. Hún er ofur stelpuleg og gengur nánast alltaf í bleiku og með hárið blásið. Ryan er svolítið eins og dýrið hennar Sharpay. Hún stjórnar honum fullkomlega og gerir hann allt fyrir hana. En Ryan hefur einnig brennandi áhuga á söng dans og er ótrúlega metró týpa. Í myndinni er hann alltaf með höfuðfat og eru þau miseggjandi. Má þar nefna græna alpahúfu og bleika glimmerderhúfu. Systkinin eru nauðsynlegur partur myndarinnar því þau mynda þann ríg og mótsöðu sem hún þarf. En þau tapa auðvitað í lokinn því þannig virkar þetta klassíska konsept.
Evans systkini í sveiflu, hún bleik, hann með hatt..
Myndin er söng og dansamynd og einkennist hún því af söngi og dansi. Þetta kemur frábærlega út og er öll hljóðvinnsla fullkomin. Dansarnir í myndinni eru líka frábærir og þar eru greinilega þaulvanir danshöfundar á ferð enda dansarnir í myndinni kenndir í öllum bestu dansskólum landssins nú þegar. Ekki vantar svo upp á hæfileika leikaranna til að framkvæma sönginn og dansinn. Það sem vakti hvað mesta kátínu hjá mér við áhorf á þessari mynd voru rosalegar þversagnir. Strákarnir í körfuboltaliðinu voru ekki á eitt sáttir við það að fyrirliðinn þeirra væri orðinn einhver söngvarapussi en á meðan þeir voru að messa yfir honum að hætta þessu þá voru þeir kannski dansandi í kringum hann og syngjandi boðskapinn. Þetta þótti mér æðislega mótsagnakennt og hló ég oft dátt.
Þessi mynd hefur allt. Frábæra persónusköpun, geggjaða leikara, gott handrit, frábæra eftirvinnslu og þann kost að þegar maður byrjar að horfa á hana þá veit maður fullkomlega hvað mun gerast og hvernig hún mun enda. En það eru einmitt myndirnar sem mér og fólki eins og mér (svona einfeldingum) líkar best við. Ég er annar maður eftir að hafa horft á þessa epík á sviði söngvamynda og iða í öllum líkamanum af tilhlökkin við að horfa á High School Musical 2 og 3. Ég vona að framleiðslu þessara mynda verði aldrei hætt og mín æðsta ósk er að Zac Efron muni vera að leika í Nursing Home Musical 4 þegar ég verð kominn á elliheimilið.
Enda þetta á myndbandi af lokaatriði myndarinnar. Þarna felldi ég tár.
Horfði á American History X í fyrsta sinn í kvöld, skandall það. En myndin kom út árið 1999 og var tilnefnd til óskarsverðlauna. Henni er leikstýrt af Tony Kaye en handritshöfundur er David McKenna.
Myndin gerist í nútímanum og segir frá Nýnasistum í Bandaríkjunum. Eftir að faðir bræðranna Derek og Danny Vinyard er drepinn af innflytjendum missir eldri bróðirinn, Derek, stjórn á lífi sínu. Hann stofnar samtök um að losa landið við þessa “plágu” innflytjenda sem hann og hreyfingin trúa að séu uppspretta alls ills innan Bandaríkjanna. Þeir brjótast inn í búðir sem innflytjendur reka og berjast um yfirráð svæða við blökkumenn. Harkan nær svo hámarki þegar að Derek kemur að þremur svergingjum fyrir utan húsið sitt um miðja nótt við að að stela bílnum sínum. Hann skýtur þá einn þeirra til bana en þann þriðja drepur hann á mun hrottalegri hátt. Hann dregur hann út á götu og skipar honum að setja tennurnar á gangstéttarkantinn. Síðan sparkar hann af öllu afli aftan á hnakkann á honum. Þetta atriði fannst mér ógeðslega ógeðslegt og er án efa eftirminnilegasta atriði myndarinnar í mínum huga. Eftir þessi morð er hann færður í fangelsi. Myndin segir svo frá því hvernig Derek, sem er klár strákur, áttar sig á því hvað hlutirnir sem hann trúði voru rangir og hvernig hann tekst á við lífið þegar honum er sleppt úr fangelsinu. En þá þarf hann meðal annars að sannfæra litla bróður sinn um að snúa baki við Nýnasistahreyfinguna.
Þetta atriði er vont
Myndin er þó ekki sögð í réttri tímaröð heldur er flakkað fram og aftur í tíma. Ysti tími myndarinnar er tíminn þegar Derek er kominn úr fangelsinu en þess á milli er farið aftur til tímans áður en hann fór inn og á meðan hann sat inni. Þetta er sýnt annað hvort í búningi hugsana Dereks eða sem samtöl á milli Dereks og Danny.
Aðalleikari myndarinnar er Edward Norton sem leikur eldri bróðurinn, Derek. Þegar litið er á útlit hans í öðrum myndum hans þá hefur hann nú kannski ekki þetta týbíska nýnasista útlit, frekar geðveiki glæpamaðurinn útlitið. En fyrir myndina hefur hann greinilega eytt miklum tíma í gimminu, enda helmassaður og þegar hann er búinn að krúnuraka sig, safna skeggi í þennan fína doughnut og tattooera hakakross á brjóstvöðvann þá passar hann fullkomlega inn í hlutverkið. En Derek er eins og fyrr sagði ungur maður sem missti glóruna við það að missa föður sinn. Þegar að hann fer í fangelsi fyrir gjörðir sínar áttar hann sig þó á því að ekki ert hægt að dæma fólk eftir litarhættinum einum og eignast hann besta vin í svörtum manni. Þegar honum er svo sleppt úr fangelsinu breytir hann lífi sínu algjörlega og fer að kenna litla bróður sínum, sem hefur tekið upp nasista siði hans, að allt það sé vitleysa. Edwart Norton er mjög samfærandi í myndinni eins og flestu sem hann hefur tekið sér fyrir hendur að einu atriði undanskyldu. En það er atriðið þegar Danny bróðir hans, hefur verið drepinn og Derek grætur með lík hans í fanginu. Þar þótti mér grátur hans ekki mjög samfærandi. Til gamans má geta að ég las á spjallborði á imdb að Derek væri byggður á alvöru manneskju. Manni sem hefði farið í gegnum sömu hluti og héldi í dag árlega fyrirlestra í gamla skólanum sínum gegn fordómum.
Derek að störfum í fangelsinu, með svarta félaga sínum sem kom vitinu fyrir hann
Bróðir Dereks, Danny, er leikinn af Edward Furlong og fer hann vel með það hlutverk. Danny er yngri bróðir Dereks og lítur því mikið upp til hans. Eftir að Derek hefur stofnað Nasistasamtökin fer Danny að hugsa á sama hátt. Eftir að Derek kemur svo úr fangelsinu er Danny spenntur að fara að lemja útlendinga með honum en verður fyrir vonbrygðum þegar hann áttar sig á því að Derek hefur breyst. Hann sannfærist þó um hinn nýja lífstíl eftir ræðu frá bróður sínum. Myndin er byggð í gruninn í kringum líf Dannys sem er hörkunasisti og hvernig bróðir hans tekst á við það verkefni að forða honum frá svipuðum örlögum og sínum eigin.
Öll vinnsla myndarinnar er til fyrirmyndar enda um fyrsta klassa Hollywoodmynd að ræða. Einn skemmtilegur fítus við hana er að þegar farið er aftur í tímann til tímans áður en Derek fór í fangelsi er myndin svart-hvít, en annars er hún í lit. Þetta hjálpar manni bæði að aðgreina tímana en leggur aðallega áherslu á þau drungalegu atriði sem einkenna fyrra líf Dereks og veldur því að þau verða áhrifameiri.
Í heildina séð er myndin góð að mínu mati. Öll vinnsla er góð, leikarar og stjórnendur standa sig með miklum prýðum en það sem skiptir mestu máli að mínu mati er að sagan er áhugaverð og mjög áhrifamikil og það gerir þessa mynd að einni bestu mynd sem ég hef séð.
Eftir að ég skellti mér á Quantum of Solace síðasta Laugardag ákvað ég í iðjuleysi mínu að horfa á eina gamla bond mynd. Myndin Moonraker varð fyrir valinu og skemmti ég mér stórvel yfir henni. Þó það hafi nú kannski ekki verið vegna mikilla gæða myndarinnar.
Myndin kom út árið 1979, henni er leikstýrt af Lewis Gilbert og leikur “Íslandsvinurinn” Roger Moore James Bond. Moore er að mínu mati einn af betri Bondum en hann er ótrúlega ólíkur Daniel Craig sem hefur farið með hlutverk hans í síðustu tveimur myndum. Moore er róleg týpa enda orðinn 52 ára þegar Moonraker kemur út. Hann er því ekki mikið hlaupandi á eftir gæjum heldur er hann meira í því að læðast aftur að þeim og taka kung-fu högg á þá. Sem er algjör andstæða við Daniel Craig sem gerir ekki annað en að hlaupa um og skjóta allt sem hreyfist. Ólíkar týpur en kemur bæði vel út.
Söguþráður myndarinnar er mega-súr-fáránlegur. Þegar verið er að flytja geimferju sem Nasa var að kaupa af milljónamæringnum Hugo Drax er geimferjunni á ótrúlegan hátt stolið. Bond fer að rannsaka málið og kemst að ýmsu misjöfnu um Drax. Hann kemst að því að Drax stal geimferjunni í rauninni sjálfur og hefur mikil áform á prjónunum. Drax stefnir að því að útrýma manneskjum á jörðinni en rækta í staðinn sinn eigin kynstofn í geimstöð úti í geymi. Þegar myndin er farinn að færast út í geim og maður er farinn að sjá í hvað stefnir þá fer maður að glotta að fáránleikanum, en ég skemmti mér þó bara vel yfir þessu enda tók ég þessu á léttu nótunum. Bond text þó í lokinn að koma í veg fyrir þessi illu áform Drax eins og við mátti búast. Myndin er s.s. ótrúlega klassísk Bondmynd.
Úti í geim var nauðsynlegt að klæðast gulum asnalegum göllum..
Þetta er án efa ein formúlukenndasta Bond mynd sem gerð hefur verið og mætti halda að stundum væri leikstjórinn í rauninni að gera grín að Bond-conceptinu. Þar má nefna atriði þar sem að Bond fer í gegnum hluti bondstúlkunnar (sem einnig er njósnari), finnur út að þeir eru allir vopn og kemur svo með one-linera um það. Eins og: Daily Diary, svo skítur hann pílu úr dagbókinni og segir: rather a Deadly Diary. Aðal andstæðingur Bonds er Drax en undir honum vinna auðvitað menn sem gera skítverkin. Þar á meðal er Jaws sem var karakter í mörgum myndanna. Jaws er risastór maður sem bítur fólk og kemur hann fram í öllum myndunum sem heilalaust og tilfinningalaust drápsvélmenni. Í Moonraker fáum við þó að sjá nýja hlið á honum. Eftir að hafa bitið vír sem heldur kláfi uppi í sundur og rústað nokkrum húsum sér Jaws draumastúlkuna. Það atriði er eitt það fáránlegasta sem ég hef séð. Harðasti maður í heimi sýnir allt í einu á sér nýja hlið og hugljúf tónlist er spiluð undir þegar hann verður ástfanginn við fyrstu sín, vægast sagt mjög áhugavert atriði. Annað sem skemmtilegt er að geta er að flestir vondu kalla myndarinnar eru af erlendu bergi brotnir. T.d. er aðallífvörður Drax lítill, brjálaður kínverji.
Jaws sáttur
Svo ef þú ert í Bondstuði og ert tilbúinn að fá one-linerana í stríðum straumi á móti þér þangað til þú færð mega-kjánahroll þá mæli ég hiklaust með Moonraker. Fólk verður samt að vera í nokkuð góðu stuði til þess að þola hana alveg í gegn ☺
Nasistarnir söfnuðu börnunum saman í eitt hús og brenndu þau þar öll!
Helvítis Hitler
